Zawinęłam mokre włosy w ręcznik. Do zachodu słońca została niecała godzina. Za mało, żeby dojść nad rzekę, posiedzieć i wrócić bez patrzenia na zegarek. Pomyślałam, że wybiorę się następnego dnia. Wcześniej. Spokojniej.
Zdjęłam kurtkę. Miałam czterdzieści siedem minut, których nie warto było przeznaczać na spacer. W sam raz, żeby sprawdzić pocztę.
Odpisałam na jedną wiadomość. Druga wymagała znalezienia załącznika. Przy okazji zauważyłam dokument ze złą nazwą, więc go poprawiłam. Potem weszłam na stronę sklepu, bo kończył się płyn. Skoro już tam byłam, sprawdziłam cenę żarówek. Nie kupiłam ani płynu, ani żarówek.
Po czterdziestu minutach siedziałam nadal z ręcznikiem na głowie. Za oknem było ciemno. Nie potrafiłam powiedzieć, co właściwie zrobiłam. Spacer przesunęłam na jutro.
Często czekam na cały wolny dzień. W całym wolnym dniu pójdę dalej niż zwykle. Przeczytam więcej niż kilka stron. Zadzwonię do osoby, z którą nie chcę rozmawiać w pośpiechu. Ugotuję coś, czego przygotowanie trwa dłużej niż podgrzanie wczorajszego obiadu. Może nawet niczego nie zaplanuję.
Ten dzień ma być szeroki. Bez pilnego telefonu, wiadomości i drobnej sprawy, która wpada nagle i wymaga odpowiedzi przed piętnastą. Dlatego nie może wydarzyć się w środę. Piątek też jest ryzykowny. Weekend szybko zarasta tym, czego nie zrobiłam wcześniej. Cały wolny dzień ciągle się przesuwa. Nie przeszkadza mi to aż tak bardzo, bo moje dni są pełne. Wieczorem potrafię wymienić wszystko, czym się zajmowałam. Przelew. Formularz. Zakupy. Telefon. Jedno pranie, potem drugie.
Nie leżę przecież bez ruchu, czekając na życie. Robię rzeczy potrzebne. Zamykam sprawy. Pilnuję, żeby jutro nie zaczęło się od zaległości. Tylko jutro także zaczyna się od zaległości.
Annie Dillard napisała: „Sposób, w jaki spędzamy dni, jest sposobem, w jaki spędzamy życie”.
Pierwszy raz przeczytałam to zdanie jak ostrzeżenie przed lenistwem. Pomyślałam o dyscyplinie. O tym, że życie buduje się codziennymi decyzjami, więc trzeba wstawać wcześniej i robić to, co ważne. Nie umiem wstawać wcześniej, ale umiem pracować, kiedy mi się nie chce. Potrafię wykorzystać kwadrans. W kolejce odpowiadam na wiadomości. Podczas gotowania słucham nagrania. Przed wyjściem wynoszę śmieci, nastawiam pranie i zapisuję trzy rzeczy, żeby o nich nie zapomnieć. Problem pojawia się gdzie indziej. Każdy mały kawałek czasu umiem przeznaczyć na obowiązek. Żadnego nie uznaję za wystarczający dla siebie.
Spacer wymaga popołudnia. Rozmowa wymaga spokoju. Odpoczynek zacznie się, kiedy wszystko skończę.
Obowiązek nie ma takich wymagań. Mieści się między myciem zębów a wyjściem. Można go wykonać z mokrymi włosami, stojąc w przedpokoju.
Przez kilka dni zapisywałam, co robię w ostatniej godzinie przed snem. Chciałam sprawdzić, dlaczego ciągle kładę się później, niż planuję.
Pierwszego dnia szukałam potwierdzenia przelewu sprzed trzech miesięcy. Drugiego czytałam opinie o urządzeniu, którego nie zamierzałam kupić. Trzeciego poprawiałam listę zadań. Nie wykonywałam zadań. Poprawiałam listę. Czwartego dnia nie zapisałam niczego. Wstydziłam się, że przez prawie godzinę przesuwałam palcem po ekranie. Nie znalazłam tam nic, co chciałabym zapamiętać. Kilka wiadomości, cudze zdjęcia, film z psem, fragment rozmowy ludzi, których nie znam.
Nie była to przyjemność. Nie był to także odpoczynek. Ta godzina po prostu zniknęła, a ja pomogłam jej zniknąć.
Łatwo powiedzieć, że powinnam odłożyć telefon. Mogę ustawić limit, wyłączyć powiadomienia i kupić budzik, żeby nie trzymać go przy łóżku. Prawdopodobnie to zadziała. Zostanie jednak pytanie, dlaczego tak chętnie oddaję przypadkowym rzeczom czas, którego odmawiam temu, czego podobno chcę.
Na przeczytanie kilku stron jest za późno. Na bezmyślne przewijanie nigdy.
Na krótki spacer nie warto wychodzić. Na sprawdzanie pogody w miejscach, do których nie jadę, wystarcza każda chwila.
Nie wiem, czy chodzi o zmęczenie. Może łatwiej przyjąć to, co samo wypełnia czas. Rzeczy ważne wymagają ode mnie pierwszego ruchu. Trzeba otworzyć książkę. Wybrać numer. Założyć buty i wyjść, choć została tylko godzina.
Czekam, aż będę miała odpowiednie warunki. W ten sposób większość życia odbywa się w warunkach nieodpowiednich.
To zdanie Dillard nie obiecuje, że drobne wybory złożą się kiedyś w coś większego. Mówi o czymś innym. To już jest całość.
Te popołudnia przeznaczone na odpowiadanie. Te wieczory, podczas których robię coś „jeszcze tylko przez chwilę”. Te soboty, które miały być wolne, ale najpierw trzeba doprowadzić mieszkanie i własne sumienie do porządku. Nie ma drugiego życia zbudowanego z lepszych dni. Jest to, co powtarzam.
Pomyślałam wtedy o spacerach nad rzekę, które odwoływałam z powodu braku czasu. Nie umiałam policzyć, ile ich było. Pamiętałam za to kilka wieczorów, kiedy poszłam mimo późnej godziny. Jeden z nich trwał trzydzieści osiem minut. Nie dotarłam do miejsca, w którym zwykle siadam. Zawróciłam przy moście. Wiał wiatr, włosy miałam jeszcze wilgotne. Po drodze nie wydarzyło się nic. Ten spacer pamiętam.
Następnego dnia znów zostało mi mniej niż godzinę. Zobaczyłam mokre końce włosów na ramionach. Pomyślałam, że nie zdążę daleko. Założyłam kurtkę.
Nie wiem, ile takich razy wystarczy, żeby zmienić sposób, w jaki spędzam życie. Być może jeden spacer niczego nie zmienia. Następnego wieczoru znowu mogę przepaść w wiadomościach, rachunkach i rzeczach kupowanych na później. Mam jednak czterdzieści siedem minut.
Tylko dlaczego wciąż zachowuję się tak, jakby nie należały do mojego życia?
